วัดไผ่ล้อม  มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๒๗ ไร่ ๒๐ ตารางวา โฉนดที่ ๑๑๐๕๖ เลขที่ ๔๒๗ อาณาเขต ทิศเหนือมีลำคลองโภคช้างของกรมชลประทานเป็น ด้านหน้าวัด ด้านอื่นมีกอไผ่ล้อมรอบและมีทางสาธารณะทั้งสามด้าน มีที่ธรณีสงฆ์ ๓ แปลง เนื้อที่ ๒๖ ไร่ ๒ งาน ๕๒ ตารางวา โฉนดเลขที่ ๓๒๒๘, ๐๑, ๒๕๕

พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมลำคลองส่งน้ำของกรมชลประทาน อาคารเสนาสนะต่างๆ มีอุโบสถกว้าง ๘.๓๔ เมตร ยาว ๑๔ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๔๗ โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กเป็นอุโบสถหลังใหม่ที่สร้างขึ้นแทนหลังเก่า ศาลาการเปรียญกว้าง ๑๔.๔๓ เมตร ยาว ๒๕.๘๐ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๔๕ เป็นอาคารไม้ ได้ทำการบูรณะ พ.ศ. ๒๕๑๔ หอสวดมนต์กว้าง ๘.๓๐ เมตร ยาว ๑๓.๘๕ เมตร สร้าง พ.ศ. ๒๔๕๔ เป็นอาคารไม้ทั้งหลัง ต่อมาปี พ.ศ. ๒๕๐๑ ได้บูรณะใหม่โดยเปลี่ยนเป็นเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน ๑๖ หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กและไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมี พระประธานในอุโบสถ พระเพลา กว้าง ๐ นิ้ว ปั้นด้วยปูนปิดทองทั้งองค์ นอกนี้มีพระศรีอาริยเมตไตรย หล่อด้วยทองเหลือง เจดีย์ของวัด สูงประมาณ ๒๐ เมตร ฐานกว้าง ๑๒ เมตร สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. ๒๓๗๐ ได้ทำการบูรณะเมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๓ มีกำแพงล้อมรอบและมีซุ้มประตูเข้าออกทั้งสี่ทิศวัดไผ่ล้อมสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. ๒๒๐๐ สมัยกรุงศรีอยุธยา ที่ได้มีนามวัดอย่างนั้นก็ถือเอาเหตุผลที่มีป่าไม้ไผ่มากมาย และได้ปลูกเรียงรายโดยรอบบริเวณชอบ เขตวัดเป็นวัดที่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้วประมาณก่อน พ.ศ. ๒๓๐๐