ประมาณในช่วงปีพุทธศักราช 2320 เป็นอย่างน้อย ชาวลาวจากนครหลวง เวียงจันทร์ หรือเรียกว่า “กลุ่มชาติพันธุ์ลาวเวียง” ซึ่งถูกเทครัวมายังสยาม ในคราว สงครามกับราชอาณาจักรล้านช้าง มาตั้งถิ่นฐาน ณ พื้นที่ลุ่มแม่น้ำป่าสัก จังหวัด พระนครศรีอยุธยา บรรดาชาวลาวเวียงเหล่านั้น ส่วนหนึ่ง ได้ตั้งถิ่นฐาน ณ บ้านโพธิ์ ไผ่ บ้านหนองสามไถ่ อำเภอนครหลวง

อีกส่วนหนึ่ง ได้ตั้งถิ่นฐาน ณ บ้านตปัก อำเภอภาชี ซึ่งต่อมา ได้ตั้งชื่อสถาน ที่แห่งนี้ตามต้นตะโกที่มีอยู่ในบริเวณนั้นจำนวนมาก ว่า “บ้านตะโก”

ชาวลาวเวียงกลุ่มบ้านตะโกนี้ เมื่อตั้งถิ่นฐานถาวรแล้ว มีความศรัทธา เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จึงได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างวัดขึ้น เพื่อเป็นศูนย์กลาง ของหมู่บ้าน เป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา และเป็นสถานที่จำ พรรษา ศึกษาปฏิบัติธรรมของพระภิกษุสามเณรสืบต่อไป โดยตั้งชื่อวัดว่า “วัดตะโก” ตามชื่อหมู่บ้าน มีพระอาจารย์หนู เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก