เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดยม อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัด 30 ไร่ วัดยมสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่สมัยอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2200 ต่อมาได้กลายสภาพเป็นวัดร้างในช่วงระยะประมาณ พ.ศ. 2310 จนถึง พ.ศ. 2480 ได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นมาอีกครั้งหหนึ่ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 มีเรื่องเล่าว่า พื้นที่บริเวณนี้เป็นที่ดอนน้ำไม่ท่วม จึงเกิดชุมชนและสร้างวัดขึ้น และยังเป็นสถานที่พักทัพในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 จึงได้กลายเป็นวัดร้าง จนราว พ.ศ. 2474 พระครูภาวนารังสี (เปลื้อง วิสัฏโฐ) ท่านเป็นชาวบางบาล ได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์ จนได้รับการยกให้เป็นวัดที่มีพระภิกษุจำพรรษา

วัดมีโบราณสถาน คือ ซากเจดีย์เก่าที่เหลืออยู่ เป็นเจดีย์ทรงระฆัง ไม่มียอด ก่ออิฐไม่สอปูน บนฐานแปดเหลี่ยม ข้างในกลวง คล้ายกับวัดกระซ้ายที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยา ใบเสมาหินชนวน อุโบสถหลังใหม่สร้างแบบมหาอุดบนฐานอุโบสถหลังเก่า สันนิษฐานว่าเดิมน่าจะเป็นวิหารเพราะตั้งอยู่ด้านหน้าเจดีย์ประธานของวัด และบ่อน้ำโบราณก่ออิฐสมัยอยุธยา นอกจากนี้ยังมีต้นโพธิ์เก่าแก่ซึ่งคาดว่าจะมีอายุไม่น้อยกว่า 200 ปี