วัดนี้สร้างขึ้นมานานนับร้อยปี โดยสันนิษฐานเบื้องต้นว่าพระยาทองอินทร์เป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้นตั้งแต่ช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นวัดร้าง: ในช่วงที่กรุงศรีอยุธยาเสียกรุง วัดแห่งนี้ได้รับความเสียหายจากศึกสงครามจนกลายสภาพเป็นวัดร้างไป การบูรณปฏิสังขรณ์: จนกระทั่งถึงช่วงปลายสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ วัดจึงได้รับการบูรณะและพัฒนาขึ้นใหม่ให้กลับมามีพระสงฆ์จำพรรษา ยุคปัจจุบัน: ได้รับการสร้างและพัฒนาอาคารเสนาสนะต่างๆ ขึ้นมาใหม่ โดยได้มีการจัดสร้างอุโบสถ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2520 พระประธาน: ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยที่สร้างด้วยทองเหลือง หลวงปู่ผล อินทังกุโร: วัดแห่งนี้เคยเป็นที่จำพรรษาของ พระครูศีลทิวากร หรือ หลวงปู่ผล อดีตเจ้าอาวาสและพระเกจิอาจารย์ชื่อดังของเมืองกรุงเก่าที่ชาวบ้านให้ความเลื่อมใสศรัทธา บรรยากาศ: ด้วยทำเลที่ตั้งทำให้ภูมิทัศน์แวดล้อมยังคงความเป็นท้องนา คลอง และบ้านเรือนเกษตรกรรมดั้งเดิม ให้ความรู้สึกสงบเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ