ตามประวัติที่คนเฒ่าคนแก่บอกเล่าต่อกันมา เมื่อคราวสงครามเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ข้าศึกจากกรุงหงสาวดีได้เข้ารุกรานกรุงศรีอยุธยา และมีการตัดศีรษะเชลยชาวอยุธยา "เหวี่ยง" ทิ้งลงแม่น้ำในบริเวณนี้ ทำให้ผู้คนในยุคนั้นเรียกพื้นที่ดังกล่าวว่า "หัวเหวี่ยง" ต่อมาคำเรียกดังกล่าวได้เพี้ยนกลายเป็น "หัวเวียง" ซึ่งเป็นที่มาของชื่อตำบลหัวเวียงและหมู่บ้านหัวเวียงในปัจจุบัน

วัดหัวเวียงเป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน้อย มีประวัติความเป็นมายาวนานตั้งแต่ตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. ๒๓๒๕ (ช่วงต้นรัตนโกสินทร์) โดยมี นายศรี และ โกย สุทธิประเสริฐ เป็นผู้ดำเนินการบูรณะปฏิสังขรณ์   ภายในประดิษฐานพระสังกัจจายน์ที่ชาวบ้านเรียกว่า "หลวงพ่ออ้วน" และมี หลวงพ่อเทพ หรือ พระเขมเทพพาจารย์ (เทพ เขมเทวเถร) อดีตเจ้าอาวาสวัดหัวเวียง อดีตเจ้าคณะอำเภอเสนา อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่เป็นที่เคารพศรัทธาให้ผู้คนได้กราบสักการะ และมีประเพณีแห่เทียนทางน้ำที่เป็นที่รู้จักของประชาชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและจังหวัด

วัดหัวเวียงมีประเพณี วัฒนธรรมที่ได้รับความสนใจในหมู่นักท่องเที่ยง ประชาชนในพื้นที่และใกล้เคียง คือประเพณีแห่เทียนพรรษาทางน้ำซึ่งสะท้อนวิถีชีวิต ภูมิปัญญาของบรรพบุรุษที่งดงาม สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น